PG Logo

Column ds. Verhoeff

bladzijden boek

WK Qatar

don 27 okt 2022

Vooropgesteld: dit WK had nooit in Qatar mogen plaatsvinden. Dat zoveel arbeiders het leven lieten bij de bouw van stadions is onthutsend. Toch gaat dat WK er komen, en zelfs onze regering zal erbij zijn. Handel gaat immers voor alles. De minister van sport gaat dus zeker, in geval van succes voor Oranje ook de minister-president, en mogelijk zelfs de koning.

Het had allemaal niet gemoeten, maar nu is het te laat. Het is onmogelijk om een toernooi van deze omvang op dit moment nog af te gelasten of te verplaatsen. En is het ook onredelijk om van sporters te verwachten dat zij de problemen oplossen die bestuurders en politici gemaakt hebben. Ik zal zelf ook gaan kijken. Het regime in Qatar verandert niet als ik de tv uitzet.

Maar daar gaat deze column niet over. Die gaat over de steeds inniger relatie tussen voetbal en religie. Vóór de laatste eeuwwisseling was die er nauwelijks. Alleen bij Feyenoord zeiden ze altijd al: zonder lijden geen verlossing. Maar wie een geloof aanhing – welk geloof dat ook was – hield zijn mond. Je was wel wijzer, want geloof was voor losers.

Dat is drastisch veranderd. In mijn herinnering was de Ghanese Feyenoorder Christian Gyan eind jaren ’90 de eerste. Voor al zijn wedstrijden stond hij met gesloten ogen en gespreide armen te bidden op het veld. Tegenwoordig is het bij vrijwel iedere wedstrijd te zien: spelers die kruisjes slaan, met gevouwen handen God aanroepen of naar boven wijzen bij het juichen.

Zo steekt Memphis Depay na een doelpunt zijn vingers in zijn oren om God te danken en te laten zien dat hij doof is voor de mening van mensen. Arnaut Danjuma, straks ook namens Nederland in Qatar, heeft als moslim ‘Alhamdulillah’ (Eer aan God) op z’n Twitter staan. Voetballers van vandaag laten kortom nadrukkelijk zien dat zij geloven in God, Allah, of JHWH.

Niet alles daaraan is mooi, ik besef dat. En toch ben ik geneigd de religieuze coming-out van voetballers positief te waarden. Mariecke van den Berg (hoogleraar feminisme en religie) zegt: ‘Religie was iets voor oude mensen, die vergeten waren dat we geseculariseerd zijn. Maar als je Depay of Timber ziet bidden, moet je dat bijstellen. Het haalt het sneue imago van religie weg.’

De professor heeft gelijk. Voetballers zijn moderne iconen en zij geven persoonlijk geloof een plek terug midden in het leven van alledag. Daar zitten scherpe kantjes aan, absoluut. Maar dat religie niet meer iets is voor losers, is wat mij betreft pure winst. Of ook Oranje moet winnen in Qatar, dat weet ik niet. Ik hou de koning liever thuis. Maar verder wens ik u een mooi WK.

Peter Verhoeff
Email