PG Logo

Zoiets als Pasen

opgaande zon

Pasen lijkt op iemand, die verlamd in het ziekenhuis ligt en die na verloop van tijd zowaar voor het eerst weer een beetje zijn vinger kan bewegen. Méér niet. Maar het beginnetje van wie weet (complete of gedeeltelijke) genezing is gemaakt.

Soms ervaart iemand wat hem of haar overkomt als zo’n voorzichtig wonder. Een signaal  dat de harde feiten niet het laatste woord hebben. Die keer dat je in het ziekenhuis lag. Het was werkelijk kantje boord of je het zou halen. Kunstmatige voeding: een sonde, een slang door je neus en keelgat tot in je maag. En na bijna een week de sonde eruit en zo’n piepklein medicijnbekertje aan je lippen met een paar druppeltjes water. Heerlijk! Opeens weer een elementair gevoel van leven.

Die keer dat je, naast het verdriet dat je is overkomen toch weer een beetje oog krijgt voor het prachtige licht van de zon over de rivier. En na verloop van niet te tellen tranen weer zoiets als een gevoel van intens geluk. Náást je verdriet. Náást je leegte en gemis. Niet erná want dat verdriet en die leegte en gemis zijn nog helemaal aanwezig. Gemis van een geliefde gaat nooit over, hoezeer ook een nieuwe liefde tot je diepe verwondering kan ontstaan en bestaan.

Allemaal ervaringen van zoiets als Pasen.
Daarom houd ik mijn ogen en ogen wijd open voor zulke ‘kleine’ en persoonlijke ervaringen. Zo kom ik een beetje in de buurt van wat Pasen misschien óók betekent, naast het grote verhaal van de Opgestane Christus.

Nee, er zijn geen bewijzen van Pasen. Maar er zijn wel verwijzingen naar zoiets als opstanding, naar leven sterker dan de dood.

Rudolf Kooiman