grenzen stopbord

Grenzen

Wanneer ik op vakantie ga, ervaar ik het passeren van de grens als een bijzonder moment: je betreedt een andere wereld. Er is een andere taal, andere gewoonten, ander landschap. Deze grens is leuk. En nog leuker om die te passeren.

Er zijn ook grenzen die je niet zomaar kan passeren. De grens tussen de tuin van de buren en die van jezelf bijvoorbeeld. Ik mag daar wel komen, maar alleen als ik aanbel, wanneer ik uitgenodigd word voor een drankje in de tuin. Mijn bomen moeten liever niet te veel schaduw geven bij de buren, of over de grens heen groeien. En andersom.

Er zijn grenzen die gevoelig zijn, en veel vragen oproepen: de grens tussen de ene kerk en de andere. Wat zijn de verschillen? En waarom mag ik niet zomaar meedoen? En ben ik niet helemaal welkom?

Sommige grenzen zijn ronduit pijnlijk: de grens van Europa waar vluchtelingen tegenop lopen en zelfs met geweld ‘teruggeduwd’ worden.

De grens van ons lichaam is heilig, en ook kwetsbaar: actueel in tijdens van me-too:  we kunnen gezien worden, aangeraakt, ons kan iets worden aangedaan. Gezien vanuit onszelf: het andere (lichaam) is vast niet zo zuiver, opgeruimd, hygiënisch als het eigene. Dat lijkt een beperking, maar wel een beperking die het leven leefbaar maakt.

Soms lijkt de wereld wel grenzeloos. Er kan zoveel, we weten en zien en horen zoveel over wat ver weg is. Maar het is belangrijk om ons niet grenzeloos te wanen, maar bewust met onze grenzen om te gaan. Wanneer je bewust met grenzen, en je eigen grenzen omgaat, kun je open staan voor wat anders en elders is, en je er door laten uitnodigen. Bewust met je grenzen omgaan veronderstelt ook, dat je een eigen plek hebt, waar je thuis bent, en veilig.

En vandaar uit zou het mogelijk moeten zijn om met erkenning van de onderlinge verschillen, over grenzen heen, elkaar te verstaan en gezien te weten. Grenzen van afkomst, leeftijd, taal, gender, klasse, kleur, beperkingen, opleiding en vermogen, geloof en levensbeschouwing.

Je gezien weten. Dat is toch altijd weer dé vraag van mensen. En als dat lukt, om anderen te zien in al hun bijzonderheden, en als ik gezien word, is het mogelijk voorzichtig grenzen te verkennen, en anderen te leren kennen.  Grenzen van kerken, grenzen van dé kerk, grenzen van andere gelovige gemeenschappen. Dat is niet alleen omdat we nieuwsgierig zijn (ja toch?) maar ook omdat het een opdracht is, om anderen die apart staan, of geïsoleerd zijn, uit hun isolement te halen, het leven in, zoals Jezus dat deed.

ds. Tineke van Lente-Griffioen