Beweging
De vakantie is voorbij. Dat is op sommige plaatsen duidelijker dan op andere. De koffers zijn opgeborgen, de campingstoelen terug naar zolder en ergens in huis ligt nog een verdwaald schelpje dat voorlopig als souvenir van de zomer dienstdoet. Ook de kerk wordt weer wakker. De eerste vergaderingen verschijnen op de agenda. De uitnodigingen voor kringen komen binnen. De vraag wie wanneer koffie schenkt, wordt opnieuw actueel. Kortom: we zijn weer in beweging.
Maar misschien is dat nu juist een mooie gelegenheid om even stil te staan. Want wat beweegt ons eigenlijk?
We kunnen gemakkelijk een heleboel dingen doen zonder ons af te vragen waarom we ze doen. Dat geldt voor de kerk net zo goed als voor de rest van ons leven. We rennen van afspraak naar afspraak, zetten ons in, helpen waar dat nodig is en houden met elkaar de boel draaiende. Dat is waardevol. Maar het kan ook gebeuren dat we zo druk zijn met het draaiend houden van de kerk, dat we vergeten waar het uiteindelijk om draait.
Jezus zegt in Matteüs 6:21: Waar je schat is, daar zal ook je hart zijn. Dat is een ongemakkelijke zin. Jezus vraagt niet waar onze agenda is, maar waar ons hart is. Dat is een ander soort vraag. Waar gaat onze aandacht vanzelf naartoe? Waar maken we ons druk om? Waar kunnen we uren over praten? Waar zijn we bang voor? Wat missen we wanneer het er niet is?
Misschien is dat wel een verrassende manier om naar het nieuwe kerkseizoen te kijken. Niet beginnen bij de agenda, maar bij het hart. Want een kerk kan behoorlijk in beweging zijn en toch stilstaan.
Er kunnen veel activiteiten zijn, volle zalen en keurige programma’s, terwijl we ondertussen vergeten waarom we bij elkaar komen. Andersom kan een kleine gemeente, met weinig mensen en beperkte mogelijkheden, springlevend zijn wanneer mensen elkaar werkelijk zoeken, wanneer er gebeden wordt, wanneer iemand wordt opgemerkt die anders gemakkelijk over het hoofd wordt gezien.
In Johannes 15 zegt Jezus: Blijf in Mij, dan blijf Ik in jullie.: niet meteen iets doen. Blijven bij Christus wanneer je niet alles begrijpt. Blijven wanneer je gebed droog aanvoelt. Blijven wanneer de kerk niet helemaal geworden is zoals je gehoopt had. Blijven wanneer je zelf veranderd bent en ontdekt dat je geloof anders klinkt dan tien jaar geleden. En juist vanuit dat blijven kan er beweging ontstaan.
Niet omdat wij zo geweldig gemotiveerd zijn. Filippenzen 2:13 zegt: God is het immers die in u werkt, zowel het willen als het werken. Zelfs ons willen hoeven we dus niet helemaal zelf te produceren. Dat is een geruststellende gedachte voor iedereen die bij het woord nieuw kerkseizoen al een beetje moe wordt. God werkt. In ons. Soms merkbaar, soms bijna ongemerkt.
Misschien is dat daarom een goede vraag om mee te beginnen: Heer, wat beweegt mij? En misschien daarachteraan: beweegt U mij? Niet alleen tot meer activiteit, maar tot meer liefde. Niet alleen tot trouw aan de kerk, maar tot trouw aan Christus. Niet alleen tot het organiseren van dingen, maar tot het zien van mensen.
De kerk hoeft niet voortdurend indrukwekkend te zijn. Wel levend. En leven betekent: in beweging zijn. Dus laten we dit seizoen gerust onze agenda’s vullen. Maar laten we oppassen dat onze agenda niet ons hart gaat vullen. Want uiteindelijk gaat het niet om de vraag hoeveel wij dit seizoen voor God gedaan hebben.
De diepere vraag is misschien: heeft God ons geraakt, bewogen en veranderd?
En als dat gebeurt, komen we vanzelf in beweging.