dodenmasker

Meestal is een plaatje een versiering bij een tekst. Deze keer is het plaatje hetgeen waar het om gaat: een kunstwerk. Een Egyptische koningin, circa 1370 voor Christus, staat er onder.

Het beeld, het plaatje, trof me. Ik vind het mooi. ik wil er langer naar kijken. Het is een dodenmasker uit zo’n Egyptisch graf, een pyramide. Ik weet niet of het van steen is, of ander materiaal.

Ik was op zoek naar een kunstwerk. Omdat er meer kunst is die ons kan inspireren, dan de kunst waaraan we gewend zijn in de kerk.
Ik heb vaker een kunstwerk aangeleverd voor deze rubriek op de website, maar dat was dan een gedicht, dat van Amanda Norman, weet u nog? Of een lied uit ons Liedboek, mét geluidsbestand: muziek dus. Ook een keer een gebed, van de huidige paus. Dat is eigenlijk ook een kunstwerk. Aan dat soort kunstwerken zijn we gewend in de kerk. Niet te vergeten meditaties of preken.

Dit kunstwerk vond ik in het boek Oog in Oog, van Kick Bras, over mystiek.
Een schilderij of een beeld is een kunstwerk waar we minder mee vertrouwd zijn. Maar daarom hoeft het niet minder veelzeggend te zijn. Het kan me iets over mijzelf vertellen, over wat ik belangrijk vind. En de eerste vragen die ik moet beantwoorden zijn dan: waarom treft dit beeld me? Waarom vind ik het eigenlijk mooi? Vanwege de zachte en ronde vormen denk ik. Vanwege dat het beeld niet opvallend is. Niet kleurrijk, maar zwart wit, grijs. Omdat dit gezicht bij een mens gehoord heeft, die er niet meer is. Waarom is deze mens dan bewaard? Om mij te treffen, vele eeuwen later?

Ik nodig u uit om naar dit gezicht, dit beeld te kijken. Het kan natuurlijk dat u het niet mooi vindt. Dan komt er vast iets in u op, dat u wel mooi vindt. Maar met aandacht naar iets kijken, dat lang geleden, ooit, gemaakt is, met liefde, met aandacht, is op zichzelf iets waardevols. Uiteindelijk is dat, wat we elke zondag oefenen als we in de kerk zijn: met aandacht lezen, zingen bidden.

ds. Tineke van Lente-Griffioen